De waarheid is hard!

Che Guevara was géén held!

De echte Che Guevara - De duistere nalatenschap van het pop-icoon
 
Alexander Villacampa          16 april 2007


De hedendaagse tienercultuur heeft zich verscheidene iconen aangemeten, die vooral onze rebellerende aard weergeven. Het is bijna instinctief dat tieners een stijl zoeken die verschilt met onze traditionele opvoeding en die breekt door de kettingen van de door ons ervaren onderdrukking. Maar hoe zouden we reageren als ons verteld werd dat een van de iconen die we gekozen hebben als symbool van onze tienerstrijd tegen traditie en onderdrukking - Che Guevara - in werkelijkheid vocht tegen onze ideologie?


Ernesto "Che" Guevara - een van de meest meedogenloze en moordzuchtige personen die de twintigste eeuw gekend heeft - was in werkelijkheid een aanstichter van onderdrukking. De communistische revolutie, die de aanleiding was voor zo veel lijden in de 20e eeuw, was het doel van de Guevara agenda. Voor Guevara lag de oplossing van de wereldproblematiek, zo zei hij zo vaak, ten oosten van het ijzeren gordijn, en hij zou niets laten om zijn doel van wereldwijde "bevrijding" te bereiken. Voor velen is Che Guevara dan wel een vanzelfsprekend pop-icoon, die gedragen wordt op kleding, gevierd wordt als rebel, en gepronkt wordt als held van de mensheid, maar voor vele anderen is Che een manifestatie van slechtheid op aarde. Degenen die werkelijk de tijd van Guevara kennen en weten waar hij voor stond, zijn bekend met zijn betrokkenheid bij de sociaal-politieke vernietiging van Cuba en bij het opzetten van de beruchte gevangenis "La Cabana".

Guevara’s jonge jaren waren geenszins uniek of opmerkelijk tot zijn deelname aan de omverwerping van Fulgenio Batista, de voormalige president van Cuba. Hij werd geboren in een Argentijnse rijke socialistische bovenklasse familie, die hem zijn eerste kennismaking gaf met de ideeen van het communisme, socialisme, en de linkse filosofie. Guevara studeerde als geneeskunde student aan de Universiteit van Buenos Aires om na vier maande al uit te vallen, volgens de documenten van de huidige Universiteit van Buenos Aires. Hij vertrok naar Guatemala om een communistisch leger te beginnen, maar vluchtte naar Mexico stad toen hij geen vrijwilligers kon recruteren. In Mexico stad ontmoette hij de Castro broers, die een communistische revolutie aan het voorbereiden waren, en was hij daarna al vlug op weg naar Cuba in het schip de "Granma".

In Cuba pleegde Ernesto zijn ergste misdaden tegen de mensenrechten en kreeg hij al snel zijn moorddadige imago. Desertie was wijdverspreid in het nieuwe revolutionaire leger maar Ernesto Guevara vatte dat niet licht op en ging regelmatig met een guerrilla groep op zoek naar de deserteurs. Desertie is in de meeste modernde landen een misdaad waar de doodstraf op staat, maar de aanpak van Ernesto was uniek in zijn wreedheid. Wanneer de deserteurs werden gevonden, werden ze gekneveld, vastgebonden, en van dichtbij doodgeschoten door Ernesto Guevara zelf. Meestal werden de deserteurs niet direct gedood maar vreselijk gemarteld om een afgrijselijke dood te sterven.

Guevara is op geen enkele standaard een held, noch een acceptabel icoon voor een generatie die zo gepasioneerd onderdrukking verwerpt.

Na de geslaagde overname van Cuba’s overheid begonnen Guevara’s troepen een uitgebreide campagne tegen Cubaanse andersdenkenden met de oprichting van een van hedendaags meest beruchte gevangenissen, La Cabana. Guevara was de voornaamse bestuurder en executeur van de gevangenis. In de gevangenis werden een paar duizend politieke gevangenen vastgehouden - mensen die het oneens waren met de nieuwe regering. Gevangenen werden er een voor een uit hun barakken gehaald, geparadeerd rond de gevangenis, bestookt en misbruikt in het bijzijn van hun familie voordat ze uiteindelijk van dichtbij werden doodgeschoten. De slachtoffers van La Cabana schreeuwden vaak "Viva Cuba libre!" vlak voor hun executie om Guevara en de nieuwe regering af te wijzen. Om deze verbale weerstand tegen zijn autoriteit te stoppen, beviel Guevara dat alle gevangenen voortaan gekneveld moesten worden voor hun executie. Dit om de slachtoffers onder controle te houden en zijn macht over de plaatselijke bevolking te handhaven. Op Guevara’s lange lijst van misdaden in La Cabana wordt verder gerapporteerd dat hij er plezier in had om regelmatig de kelen door te snijden van gevangenen die aan het slapen waren. Na La Cabana ging Guevara naar Bolivia om zich daar al snel over te geven aan Bolivia en de VS, terwijl hij riep "Ik ben Che, ik ben voor jullie levend meer waard dan dood." Dit was het laffe einde van het moorddadige leven van Ernesto Guevara. In zijn laatste momenten was hij niets meer dan een lafaard die niet dezelfde dood tegemoet durfde te zien die hij zelf gegeven had aan talloze jongeren. Na zijn gevangeneming werd hij ondervraagd en daarna geëxecuteerd in Bolivia. Castro was daarmee zijn rechterhand kwijt.

Ernesto Guevara’s leven is bevlekt met mismanagement, oneervolheid, schendingen van de mensenrechten, en koelbloedige moorden. Guevara is op geen enkele standaard een held, noch een acceptabel icoon voor een generatie die zo gepasioneerd onderdrukking verwerpt. Ernesto werd gedreven door het idee dat hij op een dag de massa onder zijn ijzeren grip zou controleren en het communistische rijk naar het westen zou brengen. Zijn droom is vervaagd en zijn onderdrukkende ideologie is in het vuur gegooid. Als we als nieuwe generatie iconen willen hebben, laten we die dan zorgvuldig kiezen. Laat ons iconen kiezen die autoriteit en onderdrukking verwerpen in plaats van ondersteunen. Guevara’s beeltenis is een schande in de menselijke geschiedenis en is er een waar de mensheid zeker zonder kan. Toch is het bijna een passend einde dat het Guevara icoon opgenomen is in precies die zaken waar hij zijn hele leven tegen vocht: de kapitalistische machine en de Verenigde Staten van Amerika. Mahatma Gandhi schreef eens " een overwinning die bereikt is met geweld is eigenlijk een nederlaag, want hij is slechts tijdelijk." Dit moeten we allen in gedachte houden.

Alexander Villacampa

De auteur is zoon van Cubaanse vluchtelingen en studeert economie aan The University of Florida. Dit artikel verscheen eerder in het krantje van zijn high school.

Vertaling door Peter van Maanen voor Stichting MeerVrijheid

Bron: http://www.meervrijheid.nl/index.php?pagina=1551

 

Che Guevara: moordenaar en knoeier


Humberto Fontova, 23 februari 2004



"STRAF eerst – VONNIS achteraf," zei de Koningin.
"Nonsens!" zei Alice luid.
"Haar hoofd eraf!" riep de Koningin zo luid ze kon.
–- Alice In Wonderland --

Men zegt dat Lewis Carroll een echte junkie was, zijn brein compleet versuft van de opium, toen hij "Alice in Wonderland" neerschreef. Een plaats waar de straf eerst komt en het vonnis achteraf, waar mensen die protesteren tegen de razernij zelf ter dood worden veroordeeld - wat een waanzin!

Had Carroll maar een beetje langer geleefd. Had hij Cuba maar kunnen bezoeken in 1959 toen elke krant van de New York Times tot de London Observer - toen elke expert van Walter Lippman tot Ed Murrow, elke auteur van Jean Paul Sartre tot Norman Mailer, elke TV presentator van Jack Paar tot Ed Sullivan de lof zong van de juridische wandaden en executie-orgieën van Fidel Castro en Che Guevara als de glorierijkste gebeurtenissen sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog.

"Om mensen naar het vuurpeloton te sturen is geen juridisch bewijs nodig", zou Carroll vernomen hebben van de hoofdinquisiteur, genaamd Ernesto "Che" Guevara. "Deze procedures zijn een archaïsch bourgeois detail. Dit is een revolutie! En een revolutionair moet een koelbloedige moordmachine worden, gemotiveerd door pure haat. Wij moeten de pedagogie creëren van de "paredon" (De Muur)!".

In alle eerlijkheid; Ed Sullivan heeft later zijn mening herzien. Hij doorzag de moordadige schijnvertoning, en was niet te beroerd om publiekelijk zijn spijt te betonen. Zo inviteerde hij twee jaar later verschillende pas vrijgekomen vrijheidsstrijders van de Varkensbaai - sommigen op krukken, anderen met ontbrekende ledematen - in zijn show voor een geldinzameling, waar hij hen als helden bestempelde en zelf het overdonderde applaus inzette. Wat mis ik Ed Sullivan.

Associated Press meldde vorige week:
"Op het Sundance Film Festival kreeg The Motorcycle Diaries, Robert Redfords film over Che Guevara, een staande ovatie." Men zei dat dit de enige film was die zo enthousiast werd onthaald.

Tijdens het eerste jaar van Castro's glorieuze revolutie was Che Guevara zijn belangrijkste scherprechter - een combinatie van Beria en Himmler, met een grote uitzondering: Che's afslachting van Cubanen (Che was zelf een Argentijn) overtrof Heinrich Himmlers vooroorlogse afslachting van Duitsers - in schaal, althans.

Nazi Duitsland werd een moderne maatstaf voor politieke terreur zelfs vóór de Tweede Wereldoorlog. Nochtans had het Nazi-regime, volgens zowel William Shirer als John Toland, in 1938 niet meer dan 20.000 politieke gevangenen. Tegen die tijd zouden de politieke terechtstellingen kunnen opgelopen zijn tot een paar duizend, en de meeste hiervan waren van afvallige Nazi's zelf tijdens de blinde afslachting van de zogenaamde "Nacht van de Lange Messen". De fameuze Kristallnacht die de beschaafde publieke opinie wereldwijd met zoveel afschuw vervulde veroorzaakte in totaal 71 doden. Dit alles in een land van 70 miljoen inwoners.

Cuba was een land van 6,5 miljoen in 1959. Nadat ze drie maanden aan de macht waren, hadden Castro en Che de vooroorlogse Nazi-terreur al overtroffen. Een overloper beweert dat Che 500 doodvonnissen tekende, een andere zegt meer dan 600. De Cubaanse journalist Luis Ortega, die Che al sinds 1954 kende, schrijft in zijn boek "Yo Soy El Che!" dat Guevara 1.897 man naar het vuurpeloton stuurde. In zijn boek "Che Guevara: A Biography" schrijft Daniel James dat Che zelf toegaf "verschillende duizende" executies te hebben bevolen tijdens de eerste jaren van het Castro regime.

Dus de omvang van de massamoord is onduidelijk. Dus het exacte aantal weduwen en wezen wordt betwist. Dus het aantal geblinddoekte mensen die Che - zonder enige vorm van proces - aan een paal liet binden en aan flarden liet schieten loopt in de honderden tot de duizenden.

Maar de massamoordenaar krijgt een staande ovatie van dezelfde mensen in de VS die gekant zijn tegen de doodstraf! Is er een psychiater in de zaal?

Tijdens de eerste drie maanden van de Cubaanse Revolutie waren er 568 executies voor het vuurpeloton. Zelfs de New York Times geeft dat toe. De voorafgaande "processen" choqueerden iedereen die er getuige van was. Het waren schaamteloze kluchten, ziekelijke schertsvertoningen. Vraag het aan Barry Farber. Hij was daar.

El Paredon


Maar wraak - laat staan gerechtigheid - had helemaal niets vandoen met dit bloedbad. Che's terreur in het fort La Cabaña in 1959 was identiek aan die van Stalin in de bossen van Katyn in 1940. Zoals Stalins afslachting van het Poolse officierenkorps in het woud van Katyn, zoals Stalins Grote Terreur tegen zijn eigen officierenkorps een paar jaar eerder, zo waren Che's vuurpelotonmarathons een perfect rationele en koelbloedige oefening die haar doel niet miste. Zijn bloedbad onthoofdde - letterlijk en figuurlijk - de eerste reeks Cubaanse Contra's.

Vijf jaar eerder had Che, als communistisch zwerver in Guatemala, gezien hoe het Guatemalteekse officierenkorps in opstand kwam tegen het Rode regime van Jacobo Arbenz en hem de aftocht liet blazen richting Tsjechoslovakije.

Che wilde geen herhaling in Cuba. Even belangrijk was de afschrikking die zijn bloedbad teweegbracht. Dit waren allemaal publieke terechtstellingen. En de executies, tot en met de uiteindelijke verbrijzeling van de schedel met een genadeschot van een massieve 0.45, afgevuurd vanop vijf passen, waren eveneens publiek. Guevara stond erop dat zijn manschappen de familie en vrienden van de terechtgestelde lieten passeren voor deze met bloed, beenderen en hersenen bespatte paredon (De Muur, en Pink Floyd had hiermee niets te maken).

De Rode Terreur was naar Cuba gekomen. "We maken onze harten wreed, hard, en onverzettelijk ... we zullen niet huiveren bij het zien van een zee van vijandelijk bloed. Zonder genade, zonder terughoudendheid, zullen we onze vijanden met duizenden tegelijk doden; laat ze verdrinken in hun eigen bloed! Laat er rivieren van bourgeois bloed vloeien - meer bloed, zo veel mogelijk." Aldus Felix Dzerzjinski, het hoofd van de Sovjet Tsjeka in 1918.

"Gek van razernij zal ik mijn geweer rood kleuren terwijl ik elke vijand afmaak die in mijn handen valt! Mijn neusgaten sperren zich open terwijl ik de scherpe geur smaak van buskruit en bloed. Met de dood van mijn vijanden bereid ik mijn wezen voor op de heilige strijd en vervoeg ik het proletariaat met een dierlijke kreet!"

Aldus Che Guevara's "Motorcycle Diaries", dezelfde dagboeken die net door Robert Redford in een hartverwarmende film zijn verwerkt - nogmaals, de enige film die vorige maand zo'n daverende, luidkeelse ovatie kreeg op het Sundance Film Festival. Blijkbaar heeft Redford dit lastige deel van Che's dagboeken weggelaten uit zijn ontroerende film.

De "scherpe geur van buskruit en bloed" heeft nooit de neusgaten van Guevara in een echt gevecht bereikt. Die geur kwam altijd van het op korte afstand vermoorden van geknevelde, geblinddoekte mensen. Hij was een ware Tsjekist: "Ondervraag je gevangenen altijd bij nacht", beval Che zijn verhoorders. "Een man valt gemakkelijker af te schrikken bij nacht, zijn mentale weerstand is dan altijd kleiner."

Che specialiseerde zich in psychologische foltering. Vele gevangenen werden uit hun cellen gesleurd, gekneveld, geblinddoekt en stonden tegen De Muur. De seconden tikten voorbij. De veroordeelde hoorde de grendel van het geweer klikken ..... en uiteindelijk - FUEGO!!

BLAM!! Maar het waren losse flodders. In zijn boek "Tocayo" schrijft de Cubaanse vrijheidsstrijder Tony Navarro hoe hij een man zag terugkeren naar zijn cel na zo'n beproeving. Hij was moedig vertrokken, met een grimas op zijn gezicht toen hij de hand schudde van zijn medegevangenen. Hij kwam terug als een mentaal wrak en trok zich dagenlang ineengedoken terug in een hoek van de smerige cel.

Een echte grappenmaker, deze Che Guevara. En dezelfde menigte die klaagt en jammert over de rechten van de Guantanamogevangenen geeft vandaag voor deze sadist een staande ovatie en tooit zich met zijn T-shirt!. Nogmaals, is er een psychiater in de zaal?

Che deed de Rode Koningin van "Alice in Wonderland" gelijken op Oliver Wendell Holmes. Zijn rolmodellen waren Lenin, Dzerzhinsky en Stalin.

Maar in het echte gevecht tartten zijn krankzinnigheden elke verbeelding. Vergeleken met Che "Leeuwenhart" Guevara, zou Groucho Marx in "Duck Soup" overkomen als Hannibal.

Zijn prestatie tijdens de invasie van de Varkensbaai spreekt boekdelen. Het invasie-plan omvatte een CIA-sectie die drie roeiboten zou sturen naar de kust van West-Cuba (350 mijl van de werkelijke landingsplaats) geladen met tijdgeschakelde Romeinse kaarsen, flesraketten, spiegels en bandopnames van gevechten.

Castro - Guevara

De sluwe Che ontcijferde meteen het imperialistische plan! Die kleine 300 mijl afwijking van de Varkensbaai was een doorzichtige list! De ECHTE invasie ging hier in de Pinar Del Rio gebeuren! Che kwam aangestormd met verschillende duizende legers, groef zich in, en wachtte op de aanval van de "Yankee huurlingen". Ze hielden hun adem in toen het vuurwerk, de rookbommen en de spiegels hun werk deden, net voor de kust.

Drie dagen later gaf de rook- en spiegelshow zichzelf bloot en Che's manschappen marcheerden terug naar Havana. Het hoeft niet te verbazen dat de meesterlijke Commandant erin geslaagd was zichzelf te verwonden tijdens dit verhitte gevecht met een bandopnemer. De kogel boorde zich door Che's kin en ging naar buiten boven zijn slaap, en miste daarbij op een haar na zijn hersenen. Het lidteken is zichtbaar op alle foto's van de galante Che na april '61 (de foto van de posters en T-shirts was een jaar eerder genomen).

De Cubaanse romanschrijver Guillermo Cabrera Infante, een Fidelista op dat moment, denkt dat de wonde weleens van een mislukte zelfmoordpoging zou kunnen zijn.
"In geen geval!" zeggen de hagiografen John Lee Anderson, Carlos Castaneda en Paco Taibo. Ze blijven erbij dat het een ongeluk was, Che's pistool ging af, net onder zijn gezicht.

Prima, Che adepten. Misschien hebben jullie wel gelijk. Misschien zitten wij te hard op zijn kap. Misschien was de vernedering van de misleiding bij het missen van het voornaamste gevecht tegen de imperialistische huurlingen ten gevolge van een versterkte bandopname en een paar Romeinse kaarsen niet genoeg om een zelfmoord te veroorzaken.

In plaats daarvan, heeft de rode gloed van de flesraketten en de bandopname van ontploffende bommen Che in een Spaanse furie doen ontbranden. Hij trok zijn pistool en maakte zich klaar om te chargeren tegen de Yankee moloch. "Arriba muchachos!" brulde Che terwijl zijn manschappen met glimmende bajonetten uit hun loopgraven sprongen en lanceerde een aanval tegen een bandrecorder. Terwijl de versterkte soundtrack van "The Sands of Iwo Jima" loeide op de achtergrond stond Che op de geschutskoepel van een tank en keerde zich naar zijn manschappen. "Laten we ze van de kaart vegen!" schreeuwde hij terwijl hij met zijn pistool zwaaide zoals Clevon Little in "Blazing Saddles".

Toen slaagde hij erin zichzelf door de kin te schieten. Allemaal goed en wel.

Guevara

Ik noemde hem laf. Maar in alle eerlijkheid, we weten het niet. Om de eenvoudige reden dat de meest gevierde guerillero van de eeuw nooit heeft gevochten in een guerrilla-oorlog of iets dat er ook maar enigs­zins op gelijkt. Die paar kleine schermutselingen tegen Batista's leger in Cuba zouden door elke straatvechter bestempeld worden als doodvervelend. Che kon in Cuba niemand vinden die tegen hem wilde vechten. In Congo kon hij niemand vinden die mét hem wilde vechten. In Bolivië begon hij eindelijk een beetje van beiden tegen te komen. Hij werd er in snel tempo verraden, ten val gebracht en verslagen.

Spijtig genoeg blijft Che's nalatenschap van terreur en foltering tot op de dag van vandaag wereldwijd standhouden. Ik verwijs naar de leraars die zijn geschriften als verplichte lectuur opgeven.

Ik daag gelijk wie uit om een boek van Guevara werkelijk uit te lezen. Ik daag hen uit om zich doorheen de eerste vijf bladzijden te worstelen. Che's koeterwaals doet Barbara Streisand klinken als Cicero. Het doet Hillary's ghostwriters lezen als Dave Barry. Naast hem worden Al Gore en Hillary Rodham al gauw de lolligste grapjassen.

Eten, drank, gezelligheid, hartelijkheid, goede luim, kameraadschap - Guevara had er een afkeer van gelijk Dracula van een kruis. Hij ging door het leven met een eeuwig gefronste blik, zoals Bella Abzug ... bijna zoals Eleanor Clift.

Het was mijn professionele plicht om mezelf te pijnigen met Che Guevara's geschriften. Ik eindigde met glazen ogen, versufd, bijna catatonisch. Niets dat ooit geschreven is door een eerstejaars filosofiestudent (of een Total Quality Management goeroe) kan nog banaler, pedanter, depressiever of idioter zijn. Een voorbeeld:

"Het verleden doet zichzelf niet alleen voelen in het individuele bewustzijn - in hetwelk het residu van een systematisch op het isoleren van het individu georiënteerde opvoeding nog steeds sterk doorweegt - maar ook door het ware karakter van deze overgangsperiode in dewelke de handelsrelatie nog steeds bestaat, ook al is dit nog steeds een subjectief, nog niet gesystematiseerd, verlangen."

Haal even diep adem en laat ons verdergaan:

"In de mate dat we concrete successen boeken op theoretisch vlak - of, vice versa, in de mate dat we theoretische besluiten trekken met een ruim karakter op basis van onze concrete onderzoeken - zullen we een waardevolle bijdrage hebben geleverd aan het marxisme-leninisme en de zaak van de mensheid."

Sprenkel wat koud water in je gezicht en blijf nog even voor een tikkeltje meer:

"Het is nog steeds noodzakelijk om zijn bewuste participatie, individueel en collectief, uit te diepen in alle mechanismen van beheer en productie, en om dit te koppelen aan de idee van de behoefte aan technische en ideologische opvoeding, zodat we zien hoe nauw deze processen onderling afhankelijk zijn en hoe parallel hun vooruitgang wel is. Op deze wijze zal hij het complete bewustzijn van een sociaal wezen bereiken, hetgeen equivalent is aan zijn volledige bewustwording als menselijk wezen, eenmaal de ketens van de vervreemding verbroken zijn."

Jongens, toch! Het imago van deze druiloor verkoopt sleutelhangers en vodka! Nogmaals, is er een psychiater in the zaal?!

Doorheen zijn dagboeken jammert Che over deserteurs in zijn "guerrilla"-gelederen (verveelde adolescenten, tweederangs boeven en dronkelappen die legertje spelen in het weekend). Kan je hen dat KWALIJK nemen? Stel je voor dat je aan een kampvuur zit met een soort jojo die maar doorleutert over "subjectieve verlangens die nog niet gesystematiseerd zijn" en "nauw onderling afhankelijke processen en het complete bewustzijn van een sociaal wezen" - en die ook nog eens stinkt als een beerput (veruit de belangrijkse door Che afgewezen bourgeois uitspatting was het nemen van een bad).

Deze ongelukkige "deserteurs" werden als dieren achternagezeten, vastgebonden en teruggebracht naar de emotieloze Che, die een pistool tegen hun hoofd zette en zonder verpinken hun schedels aan flarden schoot.

Na dagenlang Che te hebben moeten aanhoren en ruiken, was dit misschien een opluchting.

Nurse Ratched, Doug Neidermeyer, kolonel Klink, majoor Frank Burns – naast Guevara lijken het allemaal de allerhartelijkste fuifnummers. Hier is de kerel die de feesthoofdstad van het halfrond heeft helpen omzetten in een enorm gevangenis- en dwangarbeiderskamp - in een plaats met de hoogste graad van (jeugd-) emigratie en zelfmoord van het halfrond, en waarschijnlijk van heel de wereld. In 1961 heeft Che zelfs een speciaal concentratiekamp voor "delinquenten" opgericht in Guanacahibes in het uiterste westen van Cuba. Deze "delinquentie" betrof dronkenschap, landloperij, gebrek aan respect voor de autoriteiten, luiheid en het spelen van luide muziek.

En het beeld van Che siert grungebands, jetsetmodellen en fuifnummers! Nogmaals, is er een psychiater in the zaal?

Wie kan Fidel verwijten in de eerste de beste kast te zijn gedoken toen deze jojo bij hem kwam aankloppen? Je mag van Fidel alles zeggen (zoals ik gedaan heb) behalve dat hij dom is. Guevara's hol gewauwel moet hem tureluurs gemaakt hebben. Het enige punt waarbij ik Fidel niets kan verwijten, het enige punt waar ik zelfs met hem kan meevoelen, is in zijn hunkering om zichzelf te verlossen van deze onuitstaanbare Argentijnse kalfskop.

Dat de Boliviaanse missie een zelfmoordonderneming was kon zelfs het kleinste kind zien. Fidel en Raul dachten er niet aan hem daar te vervoegen - daar kan je vergif op innemen.

En, inderdaad! Guevara salueerde en was al onderweg. Twee maanden later was hij dood. Bingo! Alweer een schot in de roos voor Fidel. Hij had zich van de Argentijnse lastpost verlost en zijn glorieuze revolutie had een mooie jonge martelaar, klaar voor de aanbidding door imbecielen over de hele wereld.

Che Guevara was onvoorstelbaar ijdel en episch dom. Hij was oppervlakkig, boers, wreed en lafhartig. Hij was vol van zichzelf, een doortrapte bedrieger en een intellectueel vacuum. Hij kwam in extase van een paar saaie slogans, sprak in clichés en was een uitslover voor propaganda.

Maar ach! Hij deed het WEL goed in een paar publiciteitsfoto's, hoge jukbeenderen en al! En wij vragen ons af waarom hij een hit is in Hollywood.

Vertaling: Johan Branders
Origineel artikel: Che Guevara: Assassin and Bumbler.

 Bron: http://www.jobra.be/archief/001-guevara.htm

 

Exposing the Real Che Guevara

Monday, Jan 18, 2010 at 6:18 PM +0100

All week in the email newsletter will feature commentaries on some of the most brutal communists of all time – especially ones who are increasingly being glorified by radicals and misguided youth. As Humberto Fontova expertly points out in today’s commentary, Che is not one to be looked up to as he was one of the most murderous gangsters of all time masked as a ‘rebel’. Read about the real Che below and don’t miss Glenn’s first ever documentary this Friday on The Fox News Channel titled The Revolutionary Holocaust 


Humberto Fontova is the author of four books including Exposing the Real Che Guevara and the Useful Idiots Who idolize Him and Fidel; Hollywood’s Favorite Tyrant. Visit www.hfontova.com for more information.

Today the world’s largest image of the man so many hipsters sport on their

shirts adorns Cuba’s headquarters and torture chambers for it’s KGB-trained secret police. For those familiar with Che Guevara’s history, nothing could be more fitting.

Alas, such familiarity seems rare. The most popular version of the Che T-shirt and poster, for instance, sports the slogan "Fight Oppression" under his famous face. This is the face of a man who co-founded a regime that jailed more of its subjects than did Stalin’s and murdered more its subjects in its first three years in power than did Hitler’s in its first six. In 1959, with the help of Soviet GRU agents, the man celebrated on that T-shirt helped found, train and indoctrinate Cuba’s secret police. "Always interrogate your prisoners at night," Che ordered his goons. "A man’s resistance is always lower at night."

"Executions?" Che Guevara exclaimed while addressing the hallowed halls of the U.N. General Assembly on December 9, 1964. "Certainly we execute!" he declared, to the claps and cheers of that august body. "And we will continue executing as long as it is necessary! This is a war to the death against the revolution’s enemies!"

According to the Black Book of Communism, those firing-squad executions had reached 14,000 by the end of the 60′s, the equivalent , given the relative populations, of over 3 million executions in the U.S..

“When you saw the beaming look on Che’s face as the victims were tied to the stake and blasted apart by the firing squad,” said a former Cuban political prisoner, to this writer, “you saw there was something seriously, seriously wrong with Che Guevara.” As commander of this prison/execution yard, Che often shattered the skull of the condemned man by firing the coup de grace himself. When other duties tore him away from his beloved execution yard, he consoled himself by viewing the slaughter. Che’s second-story office in Havana’s La Cabana prison had a section of wall torn out so he could watch his darling firing-squads at work.

Viva Che!” gushed Jesse Jackson while arm in arm with Fidel Castro on a visit to Havana in 1984. Jesse Jackson wrote an entire book condemning capital punishment.  But regarding Che Guevara, the reverend is far from the only “liberal” guilty of such “inconsistencies.

In 1957 this worldwide symbol of “’anti-imperialism” (who often signed his letters as “Stalin II”) appalled some of his fellow Cuban rebels by applauding the Soviet invasion of Hungary with its wholesale slaughter of Hungarian freedom-fighting guerrillas. All through the horrifying Soviet massacre, Che dutifully parroted the Soviet script that the workers, peasants and college kids battling Russian tanks in Budapest with small arms and Molotov cocktails were all: "Fascists and CIA agents!” who all deserved prompt execution.

Che’s genocidal fantasies included a continental reign of Stalinism. And to achieve this ideal he craved, "millions of atomic victims"–most of them Americans. "The U.S. is the great enemy of mankind!" raved Ernesto Che Guevara in 1961. "Against those hyenas there is no option but extermination. We will bring the war to the imperialist enemies’ very home, to his places of work and recreation. The imperialist enemy must feel like a hunted animal wherever he moves. Thus we’ll destroy him! We must keep our hatred against them [the U.S.] alive and fan it to paroxysms!"

"If the nuclear missiles had remained in Cuba,” Che confided to the London Daily Worker shortly after the Cuban Missile Crisis  we would have fired them against the heart of the U.S. including New York City."

On Nov. 17, 1962, J. Edgar Hoover’s FBI discovered that Che Guevara’s bombast had substance. They infiltrated and cracked a plot by Cuban agents that targeted Macy’s, Gimbel’s, Bloomingdale’s and Manhattan’s Grand Central Terminal with a dozen incendiary devices and 500 kilos of TNT. The holocaust was set to go off the following week, the day after Thanksgiving. Che Guevara was the head of Cuba’s "Foreign Liberation Department" at the time.

These were Che’s prescriptions for America almost half a century before Osama bin Laden, Mullah Omar and Al-Zarqawi appeared on our radar screens. Compared to Che Guevara, Ahmadinejad sounds like the Dalai Lama.

And what kind of omelet resulted from all this Communist breaking of Cuban eggs? Well, Castro and Che converted a nation with a higher per capita income than half of Europe, the 13th lowest infant-mortality rate in the world, whose industrial workers earned the eighth-highest wages in the world, whose peso was valued higher than the U.S. dollar, into a pesthole that repels Haitians. This "revolutionary" process also graced Cuba with a lower credit rating than Somalia, fewer phones per capita than Papua New Guinea, fewer internet connections than Uganda, and 20 per cent of her population gone – all at total cost of their property and many at the cost of a horrible death by exposure, drowning and/or sharks. This from a nation that formerly enjoyed a higher influx of immigrants per-capita (primarily from Europe) than the U.S.  Prior to Castro/Che rule, more Americans lived in Cuba than Cubans in the U.S. 

Humberto Fontova is the author of four books including Exposing the Real Che Guevara and the Useful Idiots Who idolize Him and Fidel; Hollywood’s Favorite Tyrant. Visit www.hfontova.com for more information.

Bron: http://www.glennbeck.com/content/articles/article/198/35155/

 

The real Che was no hero

By Ileana Ros-Lehtinen

Whether or not the city council of Galway, Ireland, constructs a much-discussed monument to Che Guevara, the possibility that it might occur ought to insult all of us who care about the cause of democracy and historical accuracy.

The romanticized reputation of Ernesto “Che” Guevara as a liberator and freedom fighter is nothing more than a myth of the Cuban revolution. In reality, Guevara was a mass murderer and a bigot.

Che Guevara embodied hatred. Using his own words, he exulted “hatred as an element of the struggle” to transform a person into a “violent, selective and cold killing machine.

During his time as director of La Cubana prison in 1959, we know of nearly 100 extra-judicial killings of Cubans without any due process, which all of us now take for granted. Thousands more languished in internment camps, especially those he considered deviants: dissidents, opposition voices and homosexuals. Many of them died.
Guevara was not shy about his heinous crimes.

In New York in December 1964, while attending a meeting at the United Nations, he famously declared: “We have executed, we are executing and we will continue to execute.”

During the Cuban missile crisis of 1962, Guevara expressed support for unleashing nuclear war with the United States and was reportedly furious when the Soviet Union withdrew the offensive weapons later that autumn after the crisis was defused.

Apparently, the millions of Cuban, Russian and American lives that would have been lost as a result of an exchange of nuclear forces were a price he was willing to pay for what he termed “a better world.”

In the early years of the Castro regime, Guevara forcefully advocated for eliminating the rights of assembly, due process, free speech and free press, replacing these cherished entitlements with isolation, injustice, terror and death.

As the chief of Cuba’s Central Bank, Guevara precipitated the downward spiral of the Cuban economy, taking Cuba from boasting the highest per capita income in the region to having one of the lowest in the span of a few years.

Yet the legacy of Guevara in film and art rarely depicts his crimes against humanity.

Instead, we are routinely presented with compassionate portrayals and iconic images that conceal the hatred and violence of the real Che Guevara. His life has been romanticized into a story of youthful revolt and impassioned coming of age.

The image has spread the myth of Guevara around the world, and the proposed monument in Galway will only serve to further nurture the myth.

Advocates of the memorial hope to celebrate the town’s connection with a so-called freedom fighter. Instead, they are declaring their affiliation with a mass murderer.

Galway’s beautiful beaches and vibrant arts festival will be marred with a memorial to a man who wished to end their way of life and violently replace it with tyranny.

Celebrating Che Guevara glorifies oppressors and weakens democracies around the world. Already under threat from the regimes of Chavez in Venezuela, Ortega in Nicaragua, Correa in Ecuador, Morales in Bolivia and the Castro brothers in Cuba, democracy in Latin America must instead be encouraged and protected.

It is my hope that the council of Galway rejects the proposal. We should honor the prisoners of conscience and other victims who have perished for the cause of human rights and liberty — not those, such as Guevara, who wished to see it destroyed.

The democratically elected council in Galway can ignore the objections of a member of the U.S. House of Representatives, but it cannot ignore the truth of history. The planned monument only spreads the myth of Guevara, and rewrites a disturbing history that must not be forgotten.

U.S. Rep. Ileana Ros-Lehtinen (R-Fla.) is chairwoman of the House Foreign Affairs Committee. Share your opinion at njvoices.com.

Bron: http://blog.nj.com/njv_guest_blog/2012/06/the_real_che_was_no_hero.html

 

Exposing the Real Che Guevara

 
After talking to the Cuban bloggers at the Babalu blog about Che Guevera and Cuba for PJTV, I wanted to learn more. They had mentioned a book by Humberto Fontova entitled, Exposing the Real Che Guevara: And the Useful Idiots Who Idolize Him, as a good source so I ordered it as soon as I got back from Miami. It came today and I quickly picked it up to read.

Fontova, the author, fled Cuba in 1961, at the age of seven, with his mother and siblings. He opens the book with the sad story of his family fleeing from Cuba with all of their possessions taken from them. His father was held in a Havana prison but eventually made it to Miami, and then to New Orleans to join his family. His cousin was not so lucky. He was a fervent Catholic activist who spoke out against the regime. His body was found at a Cuban police station, bruised and banged up. The secret police told the family he died of a "heart attack."

Fontova gives the reader some insight into Cuban Americans and why they are so passionate:

If Cuban Americans strike you as too passionate, over the top, even a little crazy, there is a reason. Practically everyday, we turn on our televisions or go out to the street only to see the image of the very man who trained the secret police to murder our relatives--thousands of men, women and boys. This man committed many of these murders with his own hands. And yet we see him celebrated everywhere as the quintessence of humanity, progress, and compassion.

That man, that murderer, is Ernesto "Che" Guevara.

Fontova interviews the few people who are still alive who interacted with Che and who tell the truth about him, unlike the sleazy Hollywood stars and the media who because of ignorance or anti-Americanism, have come to idolize a mass murderer.

I have always wondered why in the world anyone would wear a Che Guevera t-shirt, yet I see it all the time, on people who should know better. To some who are just ignorant, Che symbolizes "rebellion and standing against the man." But he was "the man"--the man who murdered innocent men, women and children. After reading Fontova's book and doing a little research, perhaps they will understand what he was really about and will choose a different symbol for their t-shirt. Hopefully, one more like this:

Bron: http://drhelen.blogspot.nl/2010/05/exposing-real-che-guevara.html

 

PARIS – Hollywood history is often nonsensical, but filmmakers usually have the good sense not to whitewash killers and sadists. Steven Soderbergh’s new film about Che Guevara, however, does that, and more.

Che the revolutionary romantic, as depicted by Benecio del Toro in Soderbergh’s film, never existed. That hero of the left, with his hippie hair and beard, an image now iconic on t-shirts and coffee mugs around the world, is a myth concocted by Fidel Castro’s propagandists – something of a cross between Don Quixote and Robin Hood.

those tall tales, Fidel’s myth of Che bears a superficial resemblance to historical facts, but the real story is far darker. Some Robin Hood probably did brutalize the rich and, to cover his tracks, gave some of his loot to the poor. In medieval Spain, Quixote-like knights probably did roam the countryside, ridding it not of dragons but of the land’s few remaining Muslims.

The same goes for the legendary Che. No teenager in rebellion against the world or his parents seems able to resist Che’s alluring image. Just wearing a Che t-shirt is the shortest and cheapest way to appear to be on the right side of History.

What works for teenagers also seems to work with forever-young movie directors. In the 1960’s, the Che look, with beard and beret, was at least a glib political statement. Today, it is little more than a fashion accoutrement that inspires a big-budget Hollywood epic. Are Che theme parks next?

But once there was a real Che Guevara: he is less well known than the fictional puppet that has replaced reality. The true Che was a more significant figure than his fictional clone, for he was the incarnation of what revolution and Marxism really meant in the twentieth century.

Che was no humanist. No communist leader, indeed, ever held humanist values. Karl Marx certainly was not one. True to their movement’s founding prophet, Stalin, Mao, Castro, and Che held no respect for life. Blood needed to be shed if a better world was to be baptized. When criticized by one of his early companions for the death of millions during the Chinese revolution, Mao observed that countless Chinese die everyday, so what did it matter?

Likewise, Che could kill with a shrug. Trained as a medical doctor in Argentina, he chose not to save lives but to suppress them. After he seized power, Che put to death five hundred “enemies” of the revolution without trial, or even much discrimination.

Castro, no humanist himself, did his best to neutralize Guevara by appointing him Minister for Industry. As could be expected, Che applied Soviet policies to the Cubans: agriculture was destroyed and ghost factories dotted the landscape. He did not care about Cuba’s economy or its people: his purpose was to pursue revolution for its own sake, whatever it meant, like art for art’s sake.

Indeed, without his ideology, Che would have been nothing more than another serial killer. Ideological sloganeering allowed him to kill in larger numbers than any serial killer could imagine, and all in the name of justice. Five centuries ago, Che probably would have been one of those priest/soldiers exterminating Latin America’s natives in the name of God. In the name of History, Che, too, saw murder as a necessary tool of a noble cause.

But suppose we judge this Marxist hero by his own criteria: did he actually transform the world? The answer is yes – but for the worse. The communist Cuba he helped to forge is an undisputed and unmitigated failure, much more impoverished and much less free than it was before its “liberation.” Despite the social reforms the left likes to trumpet about Cuba, its literacy rate was higher before Castro came to power, and racism against the black population was less pervasive. Indeed, Cuba’s leaders today are far more likely to be white than they were in Batista’s day.

Beyond Cuba, the Che myth has inspired thousands of students and activists across Latin America to lose their lives in foolhardy guerrilla struggles. The left, inspired by the siren call of Che, chose armed struggle instead of elections. By doing so, it opened the way to military dictatorship. Latin America is not yet cured of these unintended consequences of Guevarism.

Indeed, fifty years after Cuba’s revolution, Latin America remains divided. Those nations that rejected Che’s mythology and chose the path of democracy and the free market, such as Brazil, Peru, and Chile, are better off than they ever were: equality, freedom, and economic progress have advanced in unity. By contrast, those nations that remain nostalgic for the cause of Che, such as Venezuela, Ecuador, and Bolivia, are at this very moment poised on the brink of civil war.

The real Che, who spent most of his time as Castro’s central banker supervising executions, deserves to be better known. Perhaps if Soderbergh’s two-part Che epic succeeds at the box office, his financial backers will want to film a more truthful sequel. There is certainly no shortage of material for “Che, The Untold Story.”  

Bron: http://www.project-syndicate.org/commentary/the-real-che-guevara

 

The real Che Guevara

Dr. Douglas Young, Professor from the Political Science & History at Gainesville State College has a question for you to ask the next person you see wearing a Che Guevara tee-shirt

Hollywood has dutifully churned out yet another cinematic agitprop paean to a leftist ‘martyr’, this time Ernesto Guevara. So let us recall the real ‘Che’ and try to discern why many supposedly democratic, civil libertarian liberals still swoon over this Stalinist mass-murderer.

The meticulous myth of Senor Guevara is of a handsome Argentine heroically helping Fidel Castro’s guerrillas liberate Cuba from Fulgencio Batista’s military dictatorship in 1959. Then he became a global revolutionary icon inspiring the downtrodden to rise up everywhere, even personally leading rebel warriors in the Congo before being executed doing the same in Bolivia in 1967. The (communist) party line says Che personifies the selfless humanitarian courageously fighting for ‘social justice’. He is the Marxists’ martyred Christ figure replete with pictures of his half-naked corpse riddled with bullet holes. And the classic poster of an angry young Guevara has scarred countless college dorm rooms for over 40 years, putting a face on the eternally young rebel for angry adolescents everywhere.

The real Guevara was a reckless bourgeois adrenaline-junkie seeking a place in history as a liberator of the oppressed. But this fanatic’s vehicle of ‘liberation’ was Stalinism, named for Soviet dictator Josef Stalin, murderer of well over 20 million of his own people. As one of Castro’s top lieutenants, Che helped steer Cuba’s revolutionary regime in a radically repressive direction. Soon after overthrowing Batista, Guevara choreographed the executions of hundreds of Batista officials without any fair trials. He thought nothing of summarily executing even fellow guerrillas suspected of disloyalty and shot one himself with no due process.

Che was a purist political fanatic who saw everything in stark black and white. Therefore he vociferously opposed freedoms of religion, speech, press, assembly, protest, or any other rights not completely consistent with his North Korean-style communism. How many rock music-loving teens sporting Guevara t-shirts today know their hero supported Cuba’s 1960s’ repression of the genre? How many homosexual fans know he had gays jailed?

Did the Obama volunteers in that Texas campaign headquarters with Che’s poster on the wall know that Guevara fervently opposed any free elections? How ‘progressive’ is that?

How socially just was it that Che was enraged when the Russians blinked during the 1962 Cuban missile crisis and withdrew their nuclear missiles from the island, thus averting a nuclear war? Guevara was such a zealous ideologue that he relished the specter of millions of Cuban lives sacrificed on the altar of communism, declaring Cuba “a people ready to sacrifice itself to nuclear arms, that its ashes might serve as a basis for new societies”. Some humanitarian!

Che was a narcissist who boasted that “I have no house, wife, children, parents, or brothers; my friends are friends as long as they think like me, politically”. This is a role model for today’s ‘post-political’ voters claiming we should get beyond partisanship?

Adding to the ridiculousness of the Che cult is that he was virtually a complete failure. As a medical doctor, he never even had a practice. When put in charge of the Cuban economy at the start of Castro’s government, his uncompromising communist diktats ran it completely into the ground, from which it never recovered. Humiliated, and also angry that Castro was not fomenting enough revolution abroad, he then tried to lead such quixotic adventures in Argentina, the Congo, and Bolivia, failing miserably everywhere while sacrificing the lives of scores of naïve, idealistic young followers as deluded pawns in the service of his personality cult.

Another reason he fled Cuba in the mid-1960s was the complete mess he made of his private life. Though he preached sexual purity to his colleagues, he was a shameless adulterer who abandoned two wives and many children, some legitimate, others not. As a grandson put it, “he was never home”. The public Che who supposedly had such great love for humanity privately could not stand most folks.

Guevara’s promiscuous communist adventurism was the pattern of a terminal adolescent running away from his problems to get caught up in some heroic crusade against his eternal bete noir, ‘Yankee imperialism’.

So why do so many well-heeled American libs still admire this thug? Are the young simply ignorant of his execrable record and drawn to the image of the dashing young rebel? Do older progressives feel guilt for their free market prosperity, and showing solidarity with Che absolves them? Do hippies-turned-yuppies get nostalgic for their youthful protests and rationalize that the symbolism of Che as a ‘social reformer’ eclipses his actual horrific human rights record? And are some American Guevaraistas truly dangerous leftists who seek to emulate their icon and destroy our free, democratic, capitalist society?

Ask that guy wearing the Che tee-shirt.

Bron: http://www.samizdata.net/2009/02/the-real-che-gu/

 

Torture and Tyranny: The Real Che

 

Crazy with fury I will stain my rifle red while slaughtering any enemy that falls in my hands! My nostrils dilate while savoring the acrid odor of gunpowder and blood. With the deaths of my enemies I prepare my being for the sacred fight and join the triumphant proletariat with a bestial howl!

 Che Guevara, Killer

Many would-be revolutionaries consider Ernesto "Che" Guevara, the author of the above statement, a hero. Jean-Paul Sartre said "Che was the most complete human being of our age." Adoring stories abound, and books and movies portray Guevara as an enthusiastic and unwavering ally of the poor and downtrodden. His dashing image is held high at protests the world over, and proudly displayed on t-shirts, posters, and patches. More than any other image, this ikon is a visual symbol of global anti-capitalism.

The reality of Guevara's life and beliefs, to those who care to find out, is a surprising and stark contrast. Guevara was several things, all related: violent, brutal, authoritarian, Stalinist, militaristic. None of these meshes with the traditional iconic image, but all are much more true than Che-as-liberator.

He had passion, for sure. In his own words:

Hatred as an element of struggle; unbending hatred for the enemy, which pushes a human being beyond his natural limitations, making him into an effective, violent, selective, and cold-blooded killing machine. This is what our soldiers must become …

In the armed insurgency against Cuban dictator Fulgencio Batista, Guevara's brutal ideology and its consequences reared its ugly head. Not only was he a vicious and effective opponent of Batista’s forces, he also implemented the death penalty for "informers, insubordinates, malingerers, and deserters" on his own side. Often he carried out these executions himself.

He also spread Stalinism in the insurgency. There were many insurgent factions, and these were often opposed to the communist faction, which had been part of the government several years prior and only joined the insurgency after a few years. While many world intellectuals were being duped about the nature of the Soviet system, others in Cuba were not. However, after their victory and Castro’s assumption of power, Guevara’s post as right-hand man insured that his element was triumphant.

Guevara was made a Cuban citizen (as he was originally from Argentina) and an official at the National Institute of Agrarian Reform, president of the National Bank of Cuba, and Minister of Industries. From these posts he directed Cuba’s transition to a Soviet-style economic system. In propaganda this meant creating the fair and efficient economy of the future; in practice this meant wholesale redirection of millions of lives, arrogance, and devastation. In “Notes on Man and Socialism” he wrote “to build communism, you must build new men as well as the new economic base.” Molding the Cuban people in accordance with his own Stalinist vision was his goal, and now he had the power to make whatever sacrifices of other peoples’ time, energy, and lives he thought necessary.

Individual tastes and talents could not be allowed to stand in the way of the revolution. Contrary opinions had to be silenced, and they were. Counterrevolutionary elements were put in “labor camps,” “re-educated,” or imprisoned without trial, many being executed. These were not merely agitators in the employ of robber barons. These were vagrants, drunks, idlers, homosexuals, Christians, poets, and many other classes, including “Cuban youth…who had to go into hiding to listen to [rock albums] which the Revolution, and [Guevara] and his cohorts, dubbed as ‘imperialist music’.”

When they were given trials, they were showy public farces. When those found guilty were executed, they were executed publicly by firing squad. Their friends and families were paraded in front of the bloody wall. Guevara is said to have signed between 500 and “several thousand” death warrants, though the exact number may never be known. His own count was about 2,500. When they were not given trials, they were bound, gagged, psychologically broken, and then perhaps shot. The number killed without death warrants is unknown.

In case any still existed outside the camps who opposed the regime, he helped set up a secret police force and the Committees for the Defense of the Revolution, another office for spying on and manipulating the Cuban population.

Not content with the blood he spilled on his adopted soil, Guevara criticized the USSR for not using its nuclear missiles during the Cuban Missile Crisis, which he said he would have done if he had been in command.

No honest consideration of Ernesto “Che” Guevara could leave out his overriding ruthlessness. No humane protester could support his totalitarianism. No peace-loving global citizen could sympathize with his call to worldwide armed revolution. No cognizant young hipster should sport the visage of a man who would have imprisoned him.

Che might have been handsome and brave. But he was also a murderer and a tyrant.

It is long overdue: smash this idol, for the love of humanity.

Bron: http://www.distributedrepublic.net/archives/2005/05/01/torture-and-tyranny-the-real-che/

 

Column: Che Guevara: exposing myths about a murderer

by Allison Aldrich, CT regular columnist

For those unfamiliar with Guevara's famous photograph, it has a green background with Guevara peering to his right and wearing a beret. I've seen this image on tote bags, posters in dorm rooms and tapestries hanging in students' apartments. Hollywood has glorified him with the movie "The Motorcycle Diaries," and celebrities often sport his image. For many, Guevara is seen as a brave freedom fighter devoted to the cause of serving his people. For people who actually experienced Guevara's influence in Cuba, he is seen as a ruthless murderer and a power-hungry oppressor.

Supporters like to view Guevara as someone who suffered with his people, a man too idyllic to concern himself with matters such as money and material possessions. Inconveniently for Guevara's followers , however, he didn't show so much discretion when it came to his own lifestyle choices. Humberto Fontova, a Cuban refugee, describes the mansion Guevara lived in only a week after entering Havana, Cuba, in his book, "Exposing the Real Che Guevara." The owner of the mansion was forced to flee Havana with his family in order to escape a firing squad. Guevara's plunder contained a yacht harbor, a huge swimming pool, seven bathrooms, a sauna, a massage salon, and five television sets. Does this really qualify Guevara a "man of the people"?  

Many people consider Guevara an educated man who understood the value of education and arts. Our newspapers and biographies on the so-called "lover of literature" still contain these themes. It's a good thing these writers are operating in America, though, because under Guevara's leadership in Cuba they likely would've been put out of business or even murdered. Guevara's first judicious act was to preside over a book burning of 3,000 stolen books and sign the death warrants for many Cuban authors.

The same Argentinean man who imperialistically tried to impose his political views on the Cuban people is often lauded as someone who "finally stood up to imperialistic America." In 1964, Guevara got a hero's welcome in New York City as he spoke to the United Nations and bellowed, "Executions? Certainly, we execute! And we will continue executing as long as it is necessary!" As he was rushed from one socialite party to the next that night, New Yorkers gushed over him. Only after he left America did the New York Police Department discover his plot with the Black Liberation Army to blow up the Statue of Liberty, the Liberty Bell, and the Washington Monument.

This made perfect sense to Guevara, who said, "We must never give him a minute of peace or tranquility. This is a total war to the death ... the imperialist enemy must feel like a hunted animal wherever he moves."  Perhaps New Yorkers would have been a little more hesitant to throw soft-ball media questions at him if they'd known his deadly plans for their city.

Ironically enough, the same rebellious youths who wear Che Guevara shirts most likely would've been targeted by Guevara had they grown up in Cuba. Guevara considered anyone who listened to rock and roll music, who wore his hair long, or who spoke up against him a delinquent. His very goal was to, "make individualism disappear from the nation!" He considered it, "criminal to think of individuals!" Perhaps these young American individualists should think twice before brandishing the picture of a man who persecuted "hippies, homosexuals, free-thinkers and poets," and who employed constant surveillance, control, and repression.

For some, these actions can be defended as necessary for Guevara to achieve his ultimate objective of the betterment of the people of Cuba. But I wager that supporters would have a harder job defending Guevara's position as Fidel's chief executioner. In a passage from his famous "Motorcycle Diaries," he quotes himself as saying, "My nostrils dilate while savoring the acrid odor of gunpowder and blood." At the same time, he wrote a letter to his father describing his newfound hobby, "I'd like to confess, Papa, at that moment I discovered that I really like killing."

Fidel Castro recognized this ruthlessness about Guevara, and placed him in charge of La Cabana prison in Cuba, where he was judge, jury and executioner. Although exact numbers are impossible to find given their haphazard application, Guevara is estimated to have sentenced over 500 people to execution at La Cabana prison without proper trials.

Perhaps students and celebrities would be a little less likely to support Guevara had they been present for one particularly grisly execution.

Several men who survived La Cabana prison recall a night when a 14-year-old boy was shoved into their holding cell. When asked what he did, he gasped that he had tried to defend his father from the firing squad, but was unsuccessful.

Moments later, guards dragged the boy out of the cell, and Che Guevara himself ordered the boy to kneel down.

The jailed men screamed "assassins!" and watched out of their cell window as Guevara took out his pistol, put the barrel to the back of the boy's neck, and fired.

Perhaps Carlos Santana should use a little more discretion when he defends Guevara as "all about love and compassion," and students should similarly do a little more research before buying into the hype about a man responsible for tearing apart the families and lives of so many innocent Cubans.

Bron: http://www.collegiatetimes.com/stories/10820/column-che-guevara-exposing-myths-about-a-murderer/p1

 





 

Zoals u ziet is het tegendeel, dat Che een held was, bewezen. Er is genoeg over te vinden op het internet. Ik raad u dan ook aan om de volgende sites eens te bezoeken:

The Real Cuba

Humberto Fontova